Prve takmičarske večeri 28. Teatar festa „Petar Kočić“ na Velikoj sceni Narodnog pozorišta Republike Srpske izvedena je predstava „Pevanje i ćutanje Sofke Nikolić“, autora Milivoja Mlađenovića, u režiji i adaptaciji Sonje Petrović te produkciji Gradskog pozorišta „Semberija“ iz Bijeljine, razgovor o ovom pozorišnom komadu održan je na Sceni „Petar Kočić“ Narodnog pozorišta Republike Srpske. Jelena Kojović Tepić, voditeljka, prisutnima je predstavila učesnike okruglog stola: Bojanu Milanović, koja je utjelovila lik Sofke Nikolić, Milivoja Mlađenovića, autora teksta i umjetničkog direktora Pozorišta, te Dušana Tuzlančića, producenta. Voditeljka je pritom istakla da je Sofka Nikolić svojevremeno stekla veliku popularnost na našim prostorima, ali i u Evropi i svoj život završila u Bijeljini.
O motivima za nastanak ove predstave govorio je Dušan Tuzlančić, koji je naglasio da se u Gradskom pozorištu „Semberija“ pojavio Milivoje Mlađenović i ukazao da ovo pozorište treba da ima repertoarski pravac koji će posvećivati pažnju i poznatim Bijeljincima. Logičan izbor bila je Sofka Nikolić, ali je autorski zadatak, povjeren Milivoju Mlađenoviću, bio izuzetno težak, upravo zbog međusobno nepovezanih novinskih tekstova pronađenih u arhivskoj građi. Naglasio je da je pozorište posljednji medij za biografiju ili pseudobiografiju zbog toga što pozorište traži dramu. Tako se došlo do tačke, kako se Tuzlančić izrazio, da je Sofka Nikolić u Bijeljini, zapravo, ćutala, a ne pjevala. Pritom je sa prisutnima podijelio i neke detalje iz života pjevačice, ukazavši i na njen specifičan govor. Osvrnuo se i na težak zadatak koji je imala glavna glumica, odranije poznata banjolučkoj publici po ulozi Dženis Džoplin, a koji se ticao načina na koji je Sofka Nikolić pjevala. Kao činjenicu na koju su ponosni istakao je da je ovo bilo deseto izvođenje predstave na nekom od festivala uz osvojenih 14 nagrada, te da je Bojana Nikolić šest puta proglašavana najboljom glumicom.
Na pitanje voditeljke zašto je Sofka Nikolić zaboravljena, Milivoje Mlađenović je odgovorio da je to sudbina svih smrtnih, čak i ako su se upisali među besmrtne. Prema njegovim riječima, tragična krivica Sofke Nikolić leži u faktima njenoga života. Samopreispitivanje i samooptuživanje zbog kćerkine smrti je problem koji je prisutan tokom cijelog komada koji se bavi stradanjem žene umjetnice. Istakao je da je u pitanju i priča o odnosu velikoga i maloga grada jer se Sofka Nikolić poslije svog tragičnog gubitka povlači u Bijeljinu, u to vrijeme provinciju, kako bi mogla nesmetano da tuguje. Mlađenović je rekao da je ova predstava veoma kompleksna ne samo za uslove bijeljinskog pozorišta, nego pozorišta uopšte.
Bojana Nikolić je rekla da je tokom rada na predstavama o Dženis Džoplin i Sofki Nikolić shvatila da je izuzetno privlače biografske priče u pozorištu, te da su joj obje uloge prekretnica u karijeri. Istovremeno je shvatila da izvođenje pjesama na sceni povezano sa pričom, emocijom i temom kojom se predstava bavi.
Dušan Tuzlančić je na pitanje zbog čega je upravo Sonja Petrović bila izbor za režiju komada rekao da je presudan bio njen rediteljski rukopis, pogotovo kada su u pitanju komadi koji se bave sudbinom žene. Takođe je istakao i da rade u skromnim uslovima i sa skromnim sredstvima, ali da se trude da angažuju timove koji će iznjedriti kvalitetne predstave. Pohvalio je i povjerenje selektora Željka Stjepanovića da bijeljinsko pozorište uvrsti u selekciju sa velikim pozorištima iz regiona. „Teatar fest sa Željkom Stjepanovićem, umjetničkim direktorom Ljubom Savanovićem, sa Dijanom Grbić na čelu ovog pozorišta nije jedan od bitnijih kulturnih događaja. To je najveći kulturni događaj u Republici Srpskoj. Mislim da građani Banjaluke, građani Republike Srpske, nisu svjesni snage, veličine i kvaliteta organizacije ovog festivala. Mi smo na mnogo festivala, pamtimo mnogo festivala, i ovaj odabir i ove predstave koje ćete vidjeti ove godine za sedam dana, stoji rame uz rame sa Sterijinim pozorjem. Budite i budimo ponosni na Teatar fest“, njegove su riječi.
O svom iskustvu rada u mladom bijeljinskom pozorištu Bojana Nikolić je rekla da je, prije svega, zahvalna na iskustvu koje je stekla nakon završetka studija glume radeći u malim pozorištima, igrajući u studentskim, diplomskim, kao i master predstavama. „Ja sam uvek volela i volim da radim u manjim mestima, u manjim pozorištima jer je manja ekipa i svi imaju osećaj da treba da doprinesu predstavi. Meni je to važno kao glumici i kao čoveku i, samim tim, kad vidim da i drugi ljudi rade i žele da se napravi dobra predstava, da se ispriča priča, pa i neka ta predstava ne bude dobra, mi smo je radili, uložili smo napor i to je ono što me ispunjava i raduje u pozorištu. Uopšte mi nije bitno da li je to u velikom ili nekom manjem gradu, bitno je da se iskreno i čestito ponaša u pozorištu. Isto tako, važno mi je i kakvi su ljudi i kakav je njihov odnos prema kolegama. Svi ovi ljudi su stvarno toliko posvećeni i toliko su srećni i zahvalni i to je ono što mi je važno i što cenim i volim pa mi je zbog toga rad u manjem pozorištu veće zadovoljstvo“.
